Friendly Turkish › Hikâyeler

Bölüm 2

İstanbul, Kadıköy

Takım “Henüz” · Yazan: Can

Sevgili Kanal Yolcu ekibi,

Geçen raporda Ayşe, o raporu üç cümleyle bitirmek istediğimi yazdı. Doğru yazdı. Bu rapor benim. Kısa olacak. Önce bilgiler:

Takım: “Henüz”. Kayıt formundaki o kelime. Adı Ayşe buldu; ben bir hafta itiraz ettim, sonra alıştım.

Yer: Kadıköy, İstanbul’un Asya yakasında.

Geliş: Yarışın ilk günü, Eminönü’nden vapurla. Yolculuk 25 dakika.

Kalış: İki gece. Sonra üç oldu.

Ayrılış: Üçüncü sabah, Bursa’ya. Plan buydu.

Son iki madde için şimdiden özür dilerim. Aşağıda anlatacağım.

Ayşe geçen raporda haritamızdaki iğneyi de yazdı. İğnenin üstündeki kâğıdın altında “Kadıköy” yazıyordu. Neden Kadıköy? Çünkü yakın. Çünkü yarım saatlik bir vapur yolculuğunda iki kıta var: Avrupa’da biniyorsun, Asya’da iniyorsun. Üçüncü sebep: Ayşe Kadıköy’ü hiç görmemişti. Bunu ona söylemedim. Şimdi okuyacak.

Vapurda herkesin elinde bir çay bardağı vardı. Arkamızda martılar uçuyordu; insanlar onlara simit atıyor, martılar simidi havada yakalıyordu. Ben de bir parça atmak istedim. Martı parçayı beklemedi, bütün simidi elimden aldı. Ayşe bu anı çizmedi. Teşekkür ederim, Ayşe.

Sonra üst katta iki tanıdık yüz gördük: Nazlı ve Gizem. Aynı gün, aynı vapurda, aynı yere.

— Siz söylemediniz, biz de söylemedik, dedi Nazlı. Ama bakın, yine aynı yerdeyiz!

Gizem bir şey demedi. Eski fotoğraf makinesini kaldırdı ve bir martıyı çekti.

Kadıköy’de iki kişilik bir oda bize pahalı geldi. Nazlı hemen bir çözüm buldu: Moda’da dört kişilik bir ev, iki gece. Kirası o odanınkiyle aynıydı; dörde bölünce herkese yarı fiyat. Hesapladım, doğruydu. Kabul ettik. Ev hakkında bilmeniz gerekenler:

Kat: Eski bir apartmanın dördüncü katı. Asansör yok. İstanbul’daki asansörler bizi sevmiyor.

Ev sahibi: Şükran Hanım. Alt katta oturuyor, otuz yıl tarih öğretmenliği yapmış. Anahtarları verirken “Ev temiz, siz de temiz tutun,” dedi.

Odalar: İki. Nazlı’yla Gizem büyük odada, Ayşe küçük odada, ben salonda, kanepede.

Prizler: Dört tane. Çalışan: bir tane, kapının yanında. Dört telefon her gece orada, yan yana şarj oldu. Bu maddeyi unutmayın.

Sevim teyzenin böreği: İlk akşam bitti. Tabak sağlam, çantamda.

İkinci günü Kadıköy’de geçirdik. Sabah çarşıya gittik. Dar sokaklarda balıkçılar, turşucular, baharatçılar yan yana; balıkçılar “Taze, taze!” diye bağırıyor. Etrafımızda turist pek yoktu; herkes evi için alışveriş yapıyordu.

Ayşe bir balık tezgâhını çizmeye başlayınca balıkçı gülümsedi:

— Çiz abla, çiz. Balıklar zaten poz veriyor.

Öğleden sonra dağıldık: Nazlı’yla Gizem bir yana, ben iskeleye bilet almaya, Ayşe çizmeye. Buluşma yeri: Boğa. Kadıköy’de insanlar “Boğa’da buluşalım” diyor. Boğa, Altıyol’da duran büyük, bronz bir boğa heykeli. 1864’te Fransa’da yapılmış; İstanbul’a nasıl geldiğini ise herkes başka türlü anlatıyor. Buluşma saati 17.00’ydi. Ben 16.55’te oradaydım. Ayşe 17.25’te geldi, elinde çizim defteri.

Akşam dördümüz Moda Burnu’na yürüdük: Kadıköy’ün denize uzanan ucu. Karşıda eski şehir vardı. Güneş batınca orada ışıklar yanmaya başladı. Saymaya çalıştım, sonra bıraktım.

Deniz kenarında bir midyeci vardı. Midye dolma: midyenin içinde baharatlı pilav, üstünde birkaç damla limon. Biz yedikçe boş kabuklar önümüzde birikti. Sonunda herkes kaç tane yediyse o kadar ödedi. Sonuçlar:

Nazlı: 14

Can: 9

Gizem: 6

Ayşe: 3 (çiziyordu)

Deniz kenarında bir tepsi midye dolma, ortada iki yarım limon; önde taşın üstünde boş midye kabukları
Kabuklar: 32. Benimkiler: 3.

O akşam çok güldük. Nazlı bankadaki son gününü anlattı: Masasını toplamış, ekranına “Altı ay yokum” yazan bir kâğıt yapıştırmış. Gizem bile güldü. Sonra Nazlı sordu:

— Yarın plan ne?

Ben de anlattım, hem de hepsini: alarm 07.30’da, evden çıkış 08.30’da, sonra Kadıköy iskelesinden Bursa’ya deniz otobüsü. Biletler alındı, koltuklar seçildi. Planlarımı anlatmayı severim. Bunu da bir kenara yazın.

— Siz ne zaman çıkıyorsunuz? diye sordu Ayşe.

— Biz acele etmiyoruz, dedi Nazlı. Öğlene doğru.

Gizem makinesini midyeciye uzattı, o da dördümüzün fotoğrafını çekti.

— Film bitince bastıracağım, dedi Gizem. Size de bir tane.

Üçüncü günün planı şuydu:

07.30: Alarm.

08.30: Evden çıkış.

Sabah: Kadıköy’den Bursa’ya deniz otobüsü. Saatini yazmıyorum, artık önemi yok.

O sabah gerçekte olan:

09.52: Kapı zili.

Kapıda Şükran Hanım vardı.

— Günaydın çocuklar. Saat on oluyor, anahtarları almaya geldim. Siz bu sabah gitmeyecek miydiniz?

Gidecektik. Deniz otobüsü o sırada çoktan yoldaydı. Biletler yandı.

Telefonlarımız prizde değildi. Nazlı’yla Gizem de yoktu: ne çantaları, ne telefonları, ne kendileri. Yatakları toplanmış, anahtarları masaya bırakılmıştı. Telefonları aradığımız yerler:

Kanepenin altı: Yok.

Çantalar: İki kere baktık. Yok.

Buzdolabı: Ayşe’nin fikri. Yok.

Çamaşır makinesi: Benim fikrim. Yok.

Şükran Hanım’ın telefonundan kendi numaramı aradım. Bir ses “Aradığınız kişiye şu an ulaşılamıyor,” dedi. Telefon kapalıydı. Kapalı telefonda alarm çalmıyor, en azından bizimkilerde. Bunu artık biliyorum.

Ne yapacağımı bilmeden ayakkabılarımı giymeye başladım. Sağ ayağım bir şeye çarptı. Sağ ayakkabımın içinde benim telefonum vardı, sol ayakkabımın içinde Ayşe’ninki. İkisi de kapalı.

Kapının yanında, paspasın üstünde bir çift spor ayakkabı; her birinin topuğunda, derinde, kapalı bir telefonun ucu görünüyor; duvarda tek bir priz, yerde iki kablosu kalmış bir çoklu priz
Sağ: Can’ınki. Sol: benimki.

Kim yaptı? Evde dört kişiydik ve ikimiz uyuyorduk. Hangisinin fikriydi, bilmiyorum. Telefonlar kaybolmamıştı; bulunacakları bir yere konmuştu. Ayakkabısız kimse yola çıkmaz.

Ayşe güldü. Telefonlar ayakkabıdan çıkınca güldü, durdu, sonra yine güldü. Ben gülmedim.

Nazlı’ya bir mesaj yazdım. Uzun bir mesajdı, içinde çok soru işareti vardı. Ayşe omzumun üstünden okudu ve hiçbir şey demedi. Sadece önüme bir çay koydu. Mesajı sildim.

— Kanal Yolcu’ya yazalım, dedim. Kurallar…

— Hangi kural? dedi Ayşe. “Arkadaşının telefonunu saklama” diye bir kural var mı?

Yok. Baktım.

Sevgili Kanal Yolcu ekibi, bunu şikâyet için yazmıyorum. Bu konuda sizden hiçbir şey istemiyoruz. Yazıyorum, çünkü bu da Kadıköy’de başımıza geldi. Raporda eksik bir şey olmasın. Dokuz gün önce Nazlı “Sizi geçeceğiz,” dediğinde hepimiz gülmüştük. Şaka sandık. Dün akşam arkadaştık. Bu sabah rakip olduk.

Şükran Hanım bizi aşağıya, kendi mutfağına çağırdı. Çay demledi, önümüze sıcak poğaça koydu. Sonra bir hikâye anlattı:

— Bu yakaya eskiden “körler ülkesi” demişler, biliyor musunuz? Kadıköy, karşıdaki şehirden on yedi yıl önce kurulmuş. Sonra Pers kralının bir komutanı gelmiş, iki yakaya bakmış. “Bunlar kör olmalı,” demiş. “Karşıda o güzel yer dururken şehirlerini buraya kurmuşlar.”

Kalktı, perdeyi açtı. Evlerin arasından bir parça deniz, denizin arkasında da eski şehir görünüyordu.

— Ama karşıda oturanlar bu manzarayı hiç göremiyor. Şimdi siz söyleyin: Kör kim?

Sonra ekledi:

— Bu gece evde misafir yok. İsterseniz bir gece daha kalın. Yarı fiyat.

Ayşe bana baktı.

— Bir gün kaybettik, dedim.

— Bir gün kazandık, dedi Ayşe. Bursa bir yere kaçmıyor.

Yeni plan:

Yarın sabah: Kadıköy’den Adalar vapuru.

Sonra: Boğaz.

Sonra: Bursa.

Ayşe’ye göre bu plan B aslında plan A’ydı. Ayşe’ye göre benim bütün B planlarım öyle.

Bir de sorumuz var: Adalar ve Boğaz ayrı bir yer sayılır mı? Umarız sayılır. Karar sizin.

Kayıtta söylediniz: On takım yarışıyor. Sekizini daha hiç görmedik. Nazlı ve Gizem’in takımının adı “Rüzgâr”. Bu sabah gerçekten rüzgâr gibi gittiler. Şimdi neredeler, kaç yer gezdiler? Bilmiyoruz. Siz biliyorsunuz ama söylemeyeceğinizi de biliyorum. Ben onlara bütün planımı anlatmıştım. Onlar bize hiçbir şey anlatmamıştı.

Bu raporu Moda’da, deniz kenarında yazıyorum. Karşıda eski şehir. Dokuz gün önce orada, Rıza abinin kafesinde, “Bir gün, belki” diye düşünüyorduk. Ayşe yanımda, karşıyı çiziyor.

Moda’dan akşamüstü karşı kıyı: denizin arkasında eski şehrin alçak çatıları ve ağaçları, uzakta küçük Galata Kulesi, solda batan güneş; önde taşın üstünde bir bardak çay
Karşıda oturanlar bunu göremiyor.

Bu raporda her şeyi bir listeye koydum. Bir şeyi koyamadım: bu sabah telefonlar ayakkabıdan çıkınca Ayşe’nin gülüşü. O an ben çok kızgındım. Şimdi akşam oldu ve ben de gülüyorum. Biraz.

Bir de merak ettiğim bir şey var: Gizem’in makinesindeki o fotoğraf. Dördümüzün arkadaş olarak çekildiği son fotoğraf. Film bitince gerçekten bastıracak mı?

Yarın için üç alarm kurdum. Telefonlar bu gece yastığımın altında uyuyor.

Bir sonraki raporda görüşmek dileğiyle! Şimdi kendinize güzel bir çay koyun. Biz Moda’da, eski şehre karşı içiyoruz. Afiyet olsun!

Bu hikâyedeki kişiler ve olaylar hayal ürünüdür. Gerçek kişi ya da olaylarla bir benzerlik varsa, bu tamamen tesadüftür. Gözden kaçmış olabilecek yanlışlıklar ve hatalar için içtenlikle özür dileriz.